The start of animation in Iran

In 1950s (1330 in Iranian calendar) streets of Tehran first saw neon lights and Tehran nights were decorated with colorful lights; and designs of intense neon lights were put on doors and walls. On the front of cinemas and at the high roofs of the city, the intense moving lights attracted movie watchers to cinema and customers to purchase goods.
"Laleh-Zar" St. turned into the center of playing lights: from the simplest geometrical moving shapes to playing more complete scenes, such as walking, etc.

In 1960s (1340s) the moving colorful neons still broke the quiet of nights and took to the excitement of colorful light plays. By mounting neon lights at every roof and front, the actual moving picture (animation) began in Iran. Then pictures were painted on metal grounds rather than on paper and isinglass; and mercury; tungsten; and neon were the paint brush and paint. Again it is the optical illusion and about eight to twelve colored pictures per second, that tricks the eyes.

Neon designers should be known in other elaborate independent searches. One of the most well-known of them, Morteza Momayez, who designed many neon designs including "drinking Canadadry" at the top of a building in Ferdosi Sq., is the pioneer of graphic, advertisement and moving picture.

In years 1956-1961 department of culture and fine arts (later changed to ministry of culture and art and now it is ministry of culture and Islamic guidance) where had a ceramic workshop, carpet-weaving and miniature workshop, etc and claimed to support national arts, was the life-long wishes and unending hardships and trial and error of a group of young people who sought for an art organization. It resulted in establishment of an office where was due to become a dream factory but it didn't. The group consisted of: Esfandiar Ahmadieh (the painter of ceramic workshop), Jafar Tejaratchi (an Air Force officer and caricaturist), Parviz Aslanloo (educated cameraman and director), Petros Palian and Assadollah Kafafi who were all founders of animation department in ministry of culture and art. Later Nosratollah Karimi, an educated director in Czechoslovakia, joined the group and with help of some talented Iranian boys and girls made the first Iranian cartoons.

Quoted by Nouroddin Zarinkelk
The book "history of  Iran Animation"
Translated by: Iran Translator

آغاز انيميشن در ايران

در دهه سی، خيابانهای تهران با نئون آشنا شده و شبهای تهران با نورهای رنگين آذين می شوند و نقشهايی از رنگهای تند نئون بر در و ديوار می نشينند و بر سر در سينماها و بر فراز بامهای بلند شهر ، حرکتی از نورهای تند ، تماشاچی را به سينماها و مشتريها را به خريد کالا فرامی خواند . لاله زارمرکز تجمع اين بازيهای نور می شود، از ساده ترين نقشهای هندسی متحرک گرفته تا نمايش صحنه های کاملتر ، مانند راه رفتن و غيره. در دهه چهل باز هم نئون های رنگين متحرک، شبها را از سکوت و سکون به هياهوی رنگارنگ بازی نور می برند.تعبيه هر نئون بر بامی يا سردری ، شروع واقعی نقاشی متحرک در ايران است. حال، نقاشی به جای آنکه بر کاغذ و طلق نقش ببندد، بر بومهای فلزیمی نشيند و قلم و رنگ ، همان لامپ های جيوه و تنگستن ونئون است. باز هم خطای باصره است و قريب به هشت تا دوازده تصوير رنگی در هر ثانيه که چشم را می فريبد.

طراحان نئون را در جستجوی ديگری بايد شناخت و اين مقالی  مفصل . مستقل می گنجد . نام آشنا ومعتبری مانند مرتضی مميز با چند طرح نئون از جمله نوشيدن کانادادرای بر بام بنايی در ميدان فردوسی ، در صدر پيشکسوتان گرافيک، تبليغات و نقاشی متحرک می درخشد.

سالهای 1335-1340 اداره کل فرهنگ و هنرهای زيبا ( که بعدا  وزارت فرهنگ و هنر و امروزه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است ) ، جايی که کارگاه سراميک ، قالی بافی ، مينياتور سازی و غيره داير بود و ادعای حمايت از هنرهای ملی داشت ، آرزوهای دور و دراز و مرارتهای تمام نشدنی و آزمون و شکست جوانانی چند ، که در پی تشکلی هنری بودند ، منجر به تاسيس دفتری شد که قرار بود کارخانه رويا سازی کشور شود که نشد. اين گروه متشکل بود از : اسفنديار احمديه ( نقاش کارگاه سراميک) ، جعفر تجارتچی ( افسر نيروی هوايی و کاريکاتوريست)، پرويز اصانلو ( فيلمبردار دوره ديده و کارگردان)، پطروس پاليان و اسدالله کفافی که هر پنج نفر از موسسان بخش انيميشن وزارت فرهنگ و هنر بودند. چندی بعد نصرت الله کريمی ، کارگردان تحصيلکرده در چکسلواکی نيز به اين گروه اضافه شد که با کمک چند دختر و پسر مستعد توانستند اولين فيلم های کارتونی ايران را بنيان  گذارند.

نقل از نورالدين زرين کلک
کتاب تاريخچه انيميشن ايران